«The Shallows» در صدر نتفلیکس؛ تریلر کوسهای ۸۶ دقیقهای با بازی درخشان بلیک لایولی
هیچچیز کاملا شبیه هیجان تماشای یک فیلم هیولایی خوب نیست؛ جایی که مرگبارترین شکارچیان طبیعت، یا حتی موجوداتی غیرطبیعی، انسانهای بیدفاع را به وحشت میاندازند و یادآوری میکنند جایگاه ما در زنجیره غذایی چقدر شکننده است. در میان تمام موجودات این ژانر نیز یک شکارچی بیرقیب به نظر میرسد: کوسه. از زمانی که استیون اسپیلبرگ با «Jaws» سینما را برای همیشه تغییر داد، کوسهها به کابوس چند نسل از تماشاگران تبدیل شدهاند.
البته فیلمهای حمله کوسه، درست مانند آثار زامبیمحور، گاهی بیشازحد تکراری، خستهکننده و قابلپیشبینی به نظر میرسند. به همین دلیل، هر بار فیلمی در این زیرژانر ایده تازهای ارائه میدهد، اتفاقی کموبیش معجزهآسا رخ داده است. مهم نیست چند دهه از اکران «Jaws» گذشته باشد؛ تماشاگران هنوز برای یک فیلم خوب درباره حمله کوسه آمادهاند.
این موضوع درباره فیلم ترسناک ۸۶ دقیقهای «The Shallows» با بازی بلیک لایولی نیز صدق میکند؛ اثری که این روزها در جدول فیلمهای محبوب نتفلیکس (Netflix) جایگاه بالایی پیدا کرده است. کارگردانی فیلم را ژاومه کولت-سرا بر عهده دارد؛ فیلمسازی که هم «Black Adam» ناموفق را در کارنامه دارد و هم فیلم پربیننده «Carry-On» را ساخته است.
داستان «The Shallows» درباره نانسی با بازی لایولی است؛ دانشجوی پزشکی جوانی که برای تعطیلات به ساحلی دورافتاده در مکزیک میرود. پس از حمله یک کوسه سفید بزرگ، او در آبهای کمعمق و در فاصله حدود ۱۸۳ متری از ساحل گرفتار میشود و باید برای زنده ماندن به هوش و تواناییهای خودش تکیه کند. تنها همراه نانسی یک مرغ دریایی است که نام بامزه «استیون سیگال» را روی آن میگذارد؛ نامی که بازی زبانی با نام استیون سیگال، ستاره فیلمهای اکشن، محسوب میشود. البته در همان حوالی، کوسهای سمج و کینهجو نیز حضور دارد که ظاهرا قصد ندارد دست از تعقیب او بردارد.
«The Shallows» تریلری با ایدهای روشن، داستانی ساده و لوکیشنی محدود اما هوشمندانه است. فیلم در بخش زیادی از زمان خود کوسه را از دید مخاطب پنهان نگه میدارد و از همین محدودیت برای ایجاد تعلیق استفاده میکند. بازی قدرتمند بلیک لایولی نیز آن را به یکی از فیلمهای ترسناک کوسهای تبدیل کرده که ارزش تماشا دارد.
«The Shallows» را میتوان در میان بهترین فیلمهای ساختهشده درباره حمله کوسهها قرار داد. کولت-سرا از لوکیشن واحد فیلم بهخوبی بهره میگیرد، جلوههای کامپیوتری کوسه کیفیت قابل قبولی دارند و صحنههای ترسناک نیز تاثیر خود را از دست نمیدهند.
بااینحال، ستون اصلی فیلم بازی بلیک لایولی است. اجرای باورپذیر او ماجرا را روی زمین نگه میدارد و باعث میشود فیلم به چیزی فراتر از تماشای حمله یک کوسه به زنی تنها تبدیل شود. بخش بزرگی از اثر شامل نماهای نزدیک از واکنشهای وحشتزده نانسی به شکارچیای است که در اطرافش پرسه میزند. همین انتخاب کمک میکند مخاطب با او همدلی کند و واقعا بخواهد که سالم به خانه بازگردد.
نکته تحسینبرانگیز این است که لایولی در بیشتر دقایق فیلم بهتنهایی بازی میکند؛ البته اگر مرغ دریایی همراهش را کنار بگذاریم. نانسی برای حفظ آرامش و سلامت روان خود با خودش حرف میزند و لایولی موفق میشود از او قهرمانی باهوش، حاضر جواب و توانمند بسازد. تماشای این شخصیت هرگز خستهکننده نمیشود و مشکلات پیدرپی او نیز تکراری به نظر نمیرسند.
طبیعتا هر فیلم کوسهای به شکارچیای تهدیدکننده نیاز دارد و هیولای «The Shallows» علاوه بر ظاهر تاثیرگذار، بهخوبی برای یک اثر ترسناک طراحی شده است. این موجود دیگر صرفا یک کوسه معمولی نیست، بلکه مانند شخصیت شرور فیلمهای وحشت رفتار میکند و نانسی را بیوقفه و تهاجمی تعقیب میکند. برای اقداماتش دلیل، منطق یا احساس مشخصی وجود ندارد؛ فقط ظاهرا مصمم است این دختر را بکشد و هرگز هم از تلاش دست نمیکشد.
خوشبختانه این رفتار بیشازحد اغراقآمیز به نظر نمیرسد، زیرا فیلمنامه آنتونی یاسوینسکی با سرعت زیادی پیش میرود و فرصت چندانی برای زیر سوال بردن منطق اتفاقات باقی نمیگذارد. «The Shallows» در ایجاد ترس نیز موفق است و یکی از دلهرهآورترین صحنههایش زمانی رقم میخورد که نانسی هنگام فرار از کوسه، ناچار میشود از میان انبوهی عروس دریایی شنا کند.
این سکانس از نظر بصری خیرهکننده است؛ رنگهای زیبا و درخشان عروسهای دریایی در تضاد با ظاهر سرد و تهدیدکننده کوسه قرار میگیرند. نتیجه همزمان زیبا و وحشتناک است؛ درست مانند خود «The Shallows»، تریلری جمعوجور که با یک قهرمان جذاب، محیطی محدود و کوسهای بیرحم، از ایده سادهاش بیشترین بهره را میبرد.
